Rok w młynie

W remontowanej ruinie mieszkali też w jedynym wykończonym mieszkaniu Marylka i Mirek, małżeństwo dzielące swoje życie między Niemcy i Norwegię, bardzo sympatyczni pięćdziesięciosiedmiolatkowie. To Marylka uświadomiła mnie - niestety dobre pół roku za późno - że z trzech muszkieterów Henio jest najbardziej fałszywym i niegodnym zaufania człowiekiem. Zadzwoniła kiedyś do mnie, już po usunięciu mnie z młyna, i powiedziała:

- Nie zasługiwał na ciebie. Kiedy go poznaliśmy z Mirkiem pięć lat temu, gdy się tu wprowadzał, Mirek powiedział – patrz, ci młodzi są sympatyczni, ale ten Henio jest fałszywy. Nie patrzy ci w oczy, jakiś taki dziwny jest.

Dlaczego, och Marylko, dlaczego nie powiedziałaś mi tego wcześniej?

Marylka była jedną z tych osób, do których od początku czujesz sympatię. Miała delikatną, kobiecą twarz, choć nosiła się po męsku i Henio nawet mówił, że ona jest kimś pomiędzy mężczyzną i kobietą. Co do mnie, jestem człowiekiem niechętnym jakiejś przypadkowej bliskości czy przekraczania tej strefy komfortu, którą każdy z nas ma, a ja mam wyjątkowo obszerną, ale w przypadku Marylki nie czułam żadnych oporów przed przytuleniem jej czy pocałowaniem na powitanie. Było to dla mnie samej dość zdumiewające odkrycie. Marylka była dobrym człowiekiem, czułym, troskliwym i chętnym do pomocy. Jej chęć pomocy, uczestniczenia w organizowaniu życia w tej ogromnej posiadłości czy choćby przy budowie nieszczęsnego pieca do pizzy – jak się okazało – drażniła Henia, który pewnego dnia powiedział:

- Śmieszna jest ta Marylka, jak tak chce pomagać.

Henio twierdził też, że małżeństwo Marylki i Mirka to związek oparty tylko na finansach, pozbawiony kompletnie miłości. Mirek był właścicielem ruiny, człowiekiem dość zamożnym i - jak wiemy - słabego zdrowia. Kiedy zatem nastały niebezpieczne czasy COVIDu, ożenił się z Marylką - zdaniem Henia - tylko po to, by w razie jego śmierci cały majątek nie przepadł z braku spadkobierców. Tymczasem Marylka dbała o niego i chuchała, zapisała się na specjalne studia w Szwajcarii z zakresu naturopatii tylko po to, by móc go skuteczniej wspierać. Na pewno ta nie-miłość była dużo bliżej prawdziwego uczucia niż deklarowana przez Henia werbalnie miłość do mnie. Ale, jak już wiemy, Henio lubił wydawać negatywne opinie na temat wszystkich i wszystkiego.

Po kolejnych dwóch tygodniach ja pojechałam do niego.

Żebyście dobrze zrozumieli, dlaczego to była rewolucja – do tej pory moje największe samochodowe podróże to była trasa do Kołobrzegu, dokąd raz w roku udawałam się z dziećmi. Nigdy nie jechałam tak daleko sama, za bardzo się bałam, czy dam radę, czy trafię, czy nic mi się nie przydarzy.

Tym razem – nie tylko sama, nie tylko w zupełnie nowe miejsce, to jeszcze za granicę, bez znajomości miejscowego języka. Dla mnie to było jak powtórne urodziny, przekraczanie własnych granic, odkrywanie nowych możliwości. Za to odkrycie nowej mnie jestem mu wdzięczna. Byłam dumna z siebie.

Co oznacza, że dla miłości można zrobić naprawdę dużo.

330 kilometrów podzieliłam sobie w głowie na sześć odcinków – S5, potem zwykła droga krajowa, potem S3, potem A4 w Polsce, potem A4 w Niemczech i ostatnie kilometry między A4 a Pirnburgiem. Gdy o tym kiedyś rozmawialiśmy, Henio przyznał, że on też tak samo dzielił sobie tę podróż. Często miałam wrażenie, że myślimy podobnie, że on zaczyna zdanie, ja kończę, że czujemy tak samo.

Nawet to, co ostatecznie było jednym z powodów, dla których mnie znienawidził – że wchodziłam na komunikatory prawie w tym samym czasie co on albo zaraz po nim i odpisywałam – było dla mnie dowodem na pokrewieństwo dusz, na to, że myślimy o sobie w tym samym momencie. „Pokrewieństwo dusz” to pokłosie nadmiernej pasji do „Ani z Zielonego Wzgórza”, obowiązkowej lektury wszystkich nastolatek. Takie książki powinny być zakazane, bo dla Henia, jak się okazało, pokrewieństwo dusz to był stalking, a ja byłam tylko zwykłym, prymitywnym stalkerem, polującym na niego w internetach. 

Tyle zostało z wielkiej miłości.

Tak długa droga, którą – jak skrupulatnie policzyłam – pokonałam sześćdziesiąt razy była nie tylko kosztowna, jeśli chodzi o benzynę, ale także – mandaty. Mam ciężką nóżkę, zwłaszcza odkąd do rodziny dołączył mój ukochany nowy samochodzik, który pozwalał na rozwijanie prędkości niezgodnej z ograniczeniami. Za pierwszym razem na autostradzie pod Wrocławiem drogę zajechał mi czarny opel i mrugnął „Policja” na tylnej szybie. Cóż, bywa. Jestem fanką służb mundurowych, więc grzecznie zjechałam na parking. Panowie policjanci przystojni, mili, ja nawet dużo za szybko nie jechałam (co to swoją drogą za bzdurny pomysł, żeby na autostradzie było 110?), poszli do auta pisać mandat. Czekam. Po pięciu minutach:
- Pani Beato, prosimy do nas.

I pani Beato to, pani Beato tamto, a pani Beato tu proszę docisnąć i podpisać. Jeszcze pięć minut i zostaniemy przyjaciółmi i zaproszę go na święta albo będę jego dziecko trzymać do chrztu.

A ponieważ jestem miła, zagaduję do pana aspiranta:

- Tyle słyszałam o tych mitycznych czarnych samochodach…

- Naprawdę?

- No ale myślałam, że BMW jeździcie…

- Mieliśmy BMW, ale nam ciężarówka rozbiła.

- Ojej, ale kierowca ciężarówki mandat chyba duży dostał?

- Nie. Kolega policjant, bo to jego wina była.

Nie powiem, zabawnie było.

Za drugim razem zostałam przestępcą międzynarodowym, ponieważ saksońska policja prawie wysłała za mną list gończy – omalże wanted dead or alive. Tym razem na autostradzie pod Pirnburgiem rozpędziłam się o 36 kilometrów za dużo. Radary w Niemczech są w ogóle wredne, w różnych kolorach, schowane za płotem, za drzewem, za przystankami autobusowymi (budżet Niemiec potrzebuje pieniędzy, to dlatego), na dodatek co jakiś czas policja instaluje przenośne radary tam, gdzie im fantazja podpowie. No i zostałam ofiarą takiego właśnie moblinego radaru, co kosztowało mnie – uwaga – dwieście euro plus koszty administracyjne. Henio skwitował to bez emocji:

- Miałem ci powiedzieć, że wczoraj tam radar postawili, ale zapomniałem.

Szkoda.

Po Wrocławiu wróciłam do domu i oświadczyłam córkom, że się zakochałam.

Weszłam w tę relację jak szczeniak jamnika - z entuzjazmem, ufnością i tą beztroską, która z miejsca odmładza cię o dziesięć lat i pozwala widzieć słońce w najbardziej pochmurny listopadowy dzień. Henio przykrył mnie kocykiem bezpieczeństwa i zaufania, i rozkoszowałam się wspomnieniem przytulności jego ramion, tembru głosu, miękkości dłoni, dotknięć ust. Piknięcia telefonu oznajmiające nadejście wiadomości determinowały teraz życie moje życie, do tego stopnia, że w końcu zarchiwizowałam czat z Heniem, żeby tych piknięć nie słyszeć. Zaglądałam po prostu co jakiś czas – to śmieszne, bo pewnie co kwadrans – i sprawdzałam, czy jest coś nowego. Każda nowa wiadomość, każda głupia emotka, które Henio kochał, to był miód na moje złaknione miłości i czułości serce.

Wśród wszystkich wiadomości znalazła się i taka:

[*****2022, 13:36:53] My dear Beata, I've had a big problem since I've been alone.  That problem is money.  Very simple.  That's really also a problem, why I always have trouble sleeping.  I am absolutely happy by your side and your plans totally fascinate me.  I have never met such a positive woman.  We'll get it all sorted out. 

I love you ❤

Excuse me, but I want to be honest with you.

Ta wiadomość niestety zdeterminowała bardzo wiele późniejszych moich poczynań. Wiem, że był szczery, pokazywał mi stan swoich kont, nie miałam powodu mu nie wierzyć. Poza tym to rozumiałam – sama spędziłam setki bezsennych nocy myśląc o tym, skąd wziąć pieniądze na proste rachunki, na najpotrzebniejsze rzeczy. Chwytałam fuchy, pracowałam w projektach, każde dodatkowe pieniądze miały już z góry swoje przeznaczenie. Dopiero po śmierci mojego ojca stanęłam na chwilę na nogi i poczułam się pewniej i bezpieczniej. Dlatego też być może – to ja wzięłam na siebie płacenie za większość rzeczy, za które normalnie płaci mężczyzna. Gdy byliśmy w Polsce, płaciłam ja, czułam się gospodarzem. Hotele, kluby, restauracje… Co prawda bieda w euro wygląda inaczej niż bieda w złotówkach, ale ja zawsze znajdowałam możliwość zorganizowania dodatkowej, potrzebnej kasy – on nie. Wiele miesięcy później Romcia – której historię poznacie za kilkadziesiąt stron – usłyszawszy o tym zapytała:

- Chciałaś go kupić?

Takie widzenie sytuacji nie przyszłoby mi do głowy, chciałam po prostu, żeby ze mną było mu lepiej i bezpieczniej niż beze mnie. Żeby się nie martwił i wreszcie spał spokojnie.

Poza tym – uwielbiałam kupować dla niego ciuchy czy zapachy, wolałam kupić coś jemu niż sobie. Już po naszym rozstaniu dostrzegłam w Van Graafie śliczne polówki w bajkowych kolorach i pierwszą moją myślą było – Heniowi dobrze by było w tym kolorze. Och, jak się Romcia ze mnie śmiała!

- Sobie coś kup, idiotko – pisała.

Ktoś kiedyś mówił, że każdy dobry uczynek zostanie ukarany. Ale gdybym dziś mogła bezkarnie kupić coś dla niego, pewnie bym to zrobiła. Dwa lata po rozstaniu wysłałam mu jeszcze prezent gwiazdkowy - zapach Paco Rabanne. Nie mam zupełnie poczucia obciachu z powodu robienia prezentów. 

Moja historia była dużo prostsza.

Dziesięć lat mijało od mojego rozwodu. U mojego męża, kolegi z pracy, zauroczyło mnie przede wszystkim nazwisko. Spotkałam go w drzwiach pokoju wykładowców i byłam pod wrażeniem niekonwencjonalnej urody i stylu bycia. Wśród studentów krążyły opowieści o tym, że kto przeżył zajęcia z nim, przeżyje wszystko. Potem jeszcze zauważyłam białe równe zęby (jak się okazało – licówki) i stosunkowo drobne, zgrabne dłonie. Dołożyć do tego władczy sposób bycia i sposób mówienia – i mamy portret. Dopiero za kilka lat miałam przekonać się, jakie demony kryją się pod elegancką marynarką i jak drobne dłonie potrafią bić….

Mój mąż bowiem pił, codziennie, czasem od rana, czasem do rana, potem wstawał, ogarniał się i szedł do pracy, a jak miał wolne, to pił dalej. Z takim piciem nie spotkałam się nigdy wcześniej. Większość upojeń alkoholowych powodowała w nim bezsensowną, oszalałą agresję, skierowaną – jakżeby inaczej – na mnie. Ilu fantastycznych określeń o mnie się nauczyłam! Ile fantastycznych, pełnych emocji wieczorów przeżyłam! Czasem bił, czasem szarpał, czasem tylko wyzywał.

Związek z nim to była sinusoida rozstań, powrotów, awantur, rozstań i tak dalej w mniej lub bardziej dramatycznej formie. Ostatecznie jednak zgodziłam się wyjść za niego za mąż, gdy poprosił mnie o to na lotnisku po moim powrocie ze służbowego wyjazdu do Exeter. Nie dlatego, że oczy przysłoniła mi ogromna, obezwładniająca miłość. Już nie. Moja kalkulacja była prosta – chcę coś mieć po tych wszystkich trudnych, bezsensownych latach. Chcę mieć jego nazwisko i chcę mieć jego dziecko. Żebym wiedziała, że te wszystkie momenty nie poszły na marne.

Mówisz masz, dziewięć miesięcy po ślubie urodziła się Marlenka. Codziennie rano wstawałam o szóstej tylko po to, by ze swoim mężem wypić kawę przed jego wyjściem do pracy –  dyrektorował wówczas w lokalnej szkole średniej, i były to najprzyjemniejsze momenty dnia. Niestety, nigdy nie było wiadomo, w jakim stanie psychicznym mąż wróci z pracy – jeśli coś go zdenerwowało lub sfrustrowało, można było być pewnym, że wieczorem nie obejdzie się bez Finlandii. Podobnie w weekendy.

Ostatecznie wyprowadziłam się z jego miasta, zamieszkałam w małym mieście, w charakterze kinder niespodzianki pojawiła się Lusia, a rok później, gdy paroksyzmy alkoholowego szału przeplatały się z małymi złośliwościami dnia codziennego – małżonek niespodziewanie się wyprowadził i kilka miesięcy później sąd orzekł nasz rozwód już na pierwszej rozprawie.

Żeby jednak oddać mu sprawiedliwość, w momentach trzeźwości był to rodzinny, dbający, błyskotliwy i dowcipny człowiek, z którym dobrze spędzało się czas. Myślę, że mnie na swój sposób kochał, a na pewno doceniał to, jaka dla niego byłam w tych dobrych momentach. Wiele lat później, już po śmierci mojego ojca, zdarzyło się kilka razy, że odwoziłam go do domu swoim samochodem. Pewnego dnia rozpłakał się obok mnie na siedzeniu pasażera i powiedział:

- Bo ty jesteś taka dobra, Beti, a ja tego nie widziałem.

Można powiedzieć – dostałam to, co mi się na pewno należało.

Był to jednak, o czym do tej pory nie wspomniałam, mój drugi mąż.

Pierwszego męża, Gabrysia, poznałam tuż przed pierwszym rokiem studiów. Gdy go pierwszy raz zobaczyłam, miał cudne kraciaste dżinsy (hit sezonu, prosto z Turcji), wysokie białe adidasy nie adidasa rzecz jasna i czerwoną koszulę. Dołeczek w policzku. Gładka buzia. Długie nogi. Był po prostu boski. Na dodatek przyznał, że jest harcerzem, no a wiadomo, za mundurem panny sznurem…. Był może tylko trochę za szczupły, ale pomyślałam, że da się go trochę utuczyć.

Nic nie zdarza się przypadkiem, jestem o tym głęboko przekonana. Los ma dla nas jakiś plan, trzeba dać mu szansę.

Trzy dni po pierwszym spotkaniu wylądowaliśmy w łóżku. W środku nocy zadałam Gabrysiowi najgłupsze dziewczyńskie pytanie, którego nie powinno się nigdy w takiej sytuacji zadawać: „Co z nami będzie?”, a Gabryś odpowiedział po prostu „Spikniemy się”, no i miesiąc później mieszkaliśmy razem we Wrocławiu.

Pamiętam taki obrazek, wspomnienie jakiegoś wolnego od zajęć przedpołudnia, gdy przez duże otwarte okno pokoju wpadało do środka wiosenne słońce, ja leżałam jak mnie Pan Bóg stworzył na łóżku z nogami opartymi o parapet i się opalałam. W tej pozycji moje nogi wyglądały na dłuższe i szczuplejsze niż w rzeczywistości, brzuch był płaski, skóra lekko opalona – podobałam się sobie w tej wersji. A gdzieś obok był ukochany facet. Rzadkie uczucie szczęścia.

Była to piękna historia miłosna, która trwała piętnaście lat. W międzyczasie pojawiła się córka Andżela, zmieniliśmy kilka mieszkań, by ostatecznie wylądować w Poznaniu, było dużo przyjaźni, dużo czułości, dużo fajnego seksu, wspólne wejście w nowe dorosłe życie, pierwsza praca, pierwszy pies, pierwszy samochód…. Jestem dziś absolutnie wdzięczna losowi za to, że dał mi tyle lat spędzić z najlepszym, najmądrzejszym człowiekiem, jakiego znam.

Żeby się nie rozgadywać – gwoździem do trumny małżeństwa z Gabrysiem była jego decyzja o wyjeździe do Niemiec. Nie widziałam siebie w roli Hausfrau, a mojej córeczki za dziesięć lat – jako okropnej, szwargoczącej niemieckiej nastolatki. Zamiast jednak negocjować, próbować naprawiać, szukać rozwiązań – odeszłam. Liczba głupich kroków, które wtedy zrobiłam wystarczyłaby na obejście kuli ziemskiej. Zostałam totalnie sama, bez oparcia w nikim, ponieważ moi rodzice uznali moją decyzję za złą i przestali się ze mną kontaktować.

A pierwszy mąż rzeczywiście wyjechał do Niemiec, gdzie ożenił się – z mężczyzną. Może wyszedł za mąż? Nie wiem. Jego chłopak, sporo od niego młodszy, jest świetnym, uroczym gościem. I ja, i moje wszystkie córki go uwielbiamy. Rok wcześniej spędziliśmy kilka dni w Paryżu i był to najlepszy, niezapomniany city break w moim życiu. Co rano Gabryś i Igor szykowali nam śniadanie z pokrojonymi w milimetrową kostkę owocami, różnymi jogurtami, croissantami – w końcu to był Paryż – wędlinami i serami. Włóczyliśmy się wszyscy po mieście, zaliczaliśmy zabytki i delektowaliśmy się odkrywanymi po drodze restauracjami. Piękny, dobry, beztroski czas.

Po drugim rozwodzie, podobnie jak po pierwszym, nie rozpaczałam, nie płakałam, przyjęłam to z ulgą, nie przychodziło mi do głowy iść do lasu ze sznurem, po prostu zajęłam się życiem, dziećmi i byciem dzielną.

To ostatnie po iluś latach zaczęło mi wychodzić bokiem.

I gdy spotkałam Henia, który w swoim domu – jak wynikało z konwersacji na whatsappie - potrafił sam zrobić wiele rzeczy i sprawiał wrażenie tak samo dzielnego jak ja, pomyślałam, że to zrządzenie losu, że teraz będzie już tylko łatwiej. Razem damy radę ze wszystkim, nawet z odległością i marnością naszych finansów.

Wierzyłam w to jak w nic innego.

We Wrocławiu oczywiście opowiadaliśmy sobie o naszym życiu, o naszej przeszłości, tak jak robią ludzie, którzy chcą znać nie tylko czyjeś „teraz”, ale i wiedzieć, co do tego „teraz” doprowadziło.

I tak poznałam historię jego małżeństwa z – nazwijmy ją dla potrzeb tej historii – słodką Anetką.

Henia i Anetkę los zetknął na realizacji wspólnej pasji, jaką było nurkowanie. Ona miała 15 lat, on 20. On miał trądzik, ona atopowe zapalenie skóry i była cała w czerwonych plamach, można więc powiedzieć, że kolorystycznie pasowali do siebie. Ich skóra wyglądała jak Droga Mleczna sfotografowana przez sondę Voyager.

Po pięciu latach chodzenia, gdy ona studiowała przez chwilę w Berlinie, a on nadal mieszkał w rodzinnym mieście i był to związek weekendowy, Anetka zażądała od Henia ślubu i założenia typowo niemieckiego przedsiębiorstwa pt. produkujemy małych Niemców i wychowujemy ich na chwałę ojczyzny. Wszystko przemyślane, zaplanowane, z typowo niemieckim racjonalizmem.

Anetka studia rzuciła, podobno dlatego, że zaproponowano jej pracę w urzędzie na miejscu, potem jakoś tę pracę zmieniała, by ostatecznie wylądować w najważniejszym urzędzie finansowym tego kraju związkowego. Henio pracował latami w tej samej firmie i handlował AGD oraz RTV.

Zaplanowane co do dnia dzieci: Anitka i Maruś przyszły na świat, został wybudowany mały biały domek z basenem, tarasem z drewna egzotycznego oraz równo przyciętymi hortensjami pod płotem, co wiosnę rodzina z teściami (tymi bogatszymi, od Anetki) wyjeżdżała na Majorkę – żeby uciec od szarzyzny niemieckiego przedwiośnia w krainę kwitnących bugenwilli, co jakiś czas gdzieś dalej i życie toczyło się swoim torem. Aż do wybuchu bomby, którą były zdrady Anetki.

Henio odkrył to przypadkiem, w czasie wakacji, gdy przez ramię przeczytał maila, jakiego Anetka pisała do kochanka. (Czujecie romantyzm sytuacji? Maila? Może jeszcze na urzędowy adres? „Szanowny Panie X…. informuję, że nasza ostatnia noc była niezapomniana…. Z wyrazami szacunku…”.) Henio postanowił się zabić, ale od tej straceńczej decyzji powstrzymała go myśl o dzieciach. Więc wrócił ze sznurem do hotelu. Nie dociekałam, skąd miał sznur, ale być może wśród niezbędnych w samochodzie żarówek, podnośnika czy uszczelek znajdował się także sznur.

Jak się okazało, Henio był mężem wielokrotnie zdradzanym (ja sama doliczyłam się trzech kochanków, ale myślę, że to mocno zaniżona liczba), aż w końcu jego żona – słodka Anetka - zostawiła go dla tego właśnie kolejnego kochanka. Podobno Henio nie dawał jej w łóżku tego, czego chciała, więc w poszukiwaniu orgazmu Anetka, jak taran, niszczyła ludzi, zaufanie, rodziny. Ostatni amant, który być może dał jej wreszcie to, czego szukała, wyglądał jak dziadek Henia albo co najmniej wujek, co, jak sądzę, tylko pogarszało stan Henia. Tego właśnie człowieka Anetka wybrała.

Po tym odkryciu i po próbie walki o utrzymanie małżeństwa Henio pozwolił Anetce odejść i zamieszkać z kochankiem, żeby mogła w spokoju, bez codziennych problemów z dziećmi, uprawiać seks i delektować się świeżo odkrytymi orgazmami. Ale nie myślcie sobie, dobrą matką była, pojawiała się regularnie w ich starym domu. Henio ogarniał szkołę, katary, lekcje, nie spał po nocach słysząc najmniejszy kaszel i wszystko to, co towarzyszy posiadaniu dzieci. Po czym po trzech latach Anetka wróciła, spłaciła Henia część domu i Henia po prostu wyrzuciła. Dzieci zostały z mamusią.

I tak Henio wylądował 20 kilometrów dalej, w młynie u stóp wzgórza.

Oczywiście moje serce po tej opowieści wezbrało niczym Odra w 1997 roku, w czasie powodzi stulecia, i postanowiłam wynagrodzić mu te wszystkie krzywdy i nieszczęścia.

Kolejny błąd.

Rano zjedliśmy śniadanie na barce zacumowanej obok hotelu z fenomenalnym widokiem na wieże katedry. Patrzyłam uważnie na niego, jak je, co je. Jadł jak harcerzyk – wyprostowane plecy, ściągnięte łopatki, metodycznie kroił bułki i smarował je masłem. Tak jak ja, pił rano kawę. Zastanawiałam się, czy przyzwyczaję się do tej twarzy, do tych szerokich ust, do zmarszczek i worków pod oczami…. Ale zachowywał się naturalnie, spokojnie, uśmiechał się i wyglądał na osobę zadowoloną z tego, gdzie jest i co robi oraz z tego, że jest tu ze mną.

Opowiadał mi, że kiedy był we Wrocławiu z rodziną w katedrze znalazł parasol i że ten darowany z nieba parasol jest z nim do dzisiaj. Zdarzało mu się potem dość często opowiadać mi ponownie tę historię – podobnie jak wiele innych – i wtedy wystawiałam dłoń z rozczapierzonymi palcami – tyle palców, ile razy już to słyszałam. To był jeden z tych małych gestów, powoli budujących bliskość i radosną codzienność.

Po śniadaniu spontaniczny pomysł - jedziemy do zoo i tam moja potrzeba podziwu została zaspokojona po stokroć. Henio znał bowiem wszystkie ryby i rybki pływające w Afrykarium. Kiedyś nurkował, Malediwy, Indonezja, egzotyczne morza i wyspy. Pomyślałam - człowiek z pasją. Tę rybę widziałem, tę karmiłem, lubię nurkowanie w podmorskich jaskiniach, o, manaty. Rybki i inne stworzenia morskie pływały nam nad głowami i wkoło nas, a we mnie rosła szczera, prawdziwa fascynacja tym człowiekiem. Potem okaże się dopiero, że owszem, pasja była dopóki był mężem bogatej żony i zięciem mega bogatych teściów, a po rozwodzie funduszy ubyło i egzotyczne wody musiał zamienić na bliskie jego domu góry i pagórki, które miały tę zaletę, że można było po nich chodzić za darmo. Na razie jednak jego podróżnicza przeszłość – Malediwy, Indonezja, Azory, coroczne pobyty na Majorce – były tematem pięknych opowieści, które we mnie, dla której wyjazd do Kołobrzegu był osiągnięciem, wzbudzały szczery podziw. 

Po południu przeszliśmy się znowu przez miasto, szukaliśmy wrocławskich krasnoludków, na kolejnej cudownej barce przy nabrzeżu Odry wypiliśmy kolejnego aperola, było tak fajnie, normalnie i sympatycznie. Nie nudziłam się. Gdy wracaliśmy z obiadu – tym razem jedliśmy w burgerowni wspaniałe, soczyste, ogromne burgery – chwycił mnie za rękę. Na Rynku w Piwnicy Świdnickiej, w najstarszym czynnym browarze Europy, przy mnie zamknął swoje konto na tinderze. Zrozumiałam, że mnie chce, że nie chce już szukać i błąkać się po bezdrożach internetowych znajomości.

Tak czy siak, to był ten dzień, gdy zalał mnie ocean jego czułości. Zawsze będę pamiętać, jak siedzi na podłodze w hotelowym pokoju, oparty o łóżko, ze śmiesznie podwiniętymi skarpetkami i pokazuje mi zdjęcia na telefonie. Zdjęcia posegregowane według miejsc i dat, klasyczny niemiecki porządek. Powiem szczerze, nie lubię oglądać cudzych zdjęć, zaglądanie w takie wycinki życia ludzi jest dla mnie kompletnie nieinteresujące, bo widzisz ułamek sekundy, być może obrobiony w fotoszopie, nieprawdziwy, ulotny, chwilowy. Prawdziwa historia kryje się w słowach. Ale było miło, słodko, spokojnie i czule, piliśmy wino, on patrzył w ten telefon, a ja patrzyłam na niego, na jego kręcące się włosy – myślałam, że był blondynem, a on był srebrny – na łysinę prześwitującą na czubku głowy, na drobne dłonie i zgrabne małe uszy. Tak, widziałam już pozytywy jego powierzchowności.  

Potem kontunuowaliśmy rozmowę półleżąc na łóżku i on głaskał mnie po ramionach, a potem odwróciłam się do niego i zaczęłam go całować. Stało się. Myślałam, że jeżeli nie spróbuję i nigdy się więcej nie spotkamy, być może zawsze będę żałować, ze nie dałam sobie tej szansy. Poza tym – przejechaliśmy do siebie szmat drogi.

W łóżku był miły, czuły i troskliwy. Nie żeby było to nadziemskie przeżycie, ale atmosfera i to, co robiliśmy, pasowało do mojego wyobrażenia Henia. Jego ciało było takie swojskie, z brzuchem, rzadkim owłosieniem na piersiach, ogolonym podbrzuszem. Nasze ciała pasowały do siebie, oddychaliśmy w tym samym rytmie i dotykaliśmy tam, gdzie chcieliśmy być dotknięci. Miał miękkie usta, delikatne dłonie i miło pachniał. W pewnym momencie wycofał się, nie doszedł, ale – jako że był to nasz pierwszy raz – nie drążyłam tematu, nie dopytywałam. Powiedział – nie martw się, w nocy dokończymy. W nocy wprawdzie znowu próbował i znowu się nie udało skończyć, ale nie było to dla mnie większym problemem. Pomyślałam, że faceci w tym wieku tak mają, ostatni raz uprawiałam seks z kimś, kto miał 44 lata. Cóż, kwestia wieku.

Tej nocy jednak, prawdę powiedziawszy, wszystko i tak dla mnie było nowe i odkrywcze. W nocy nie mogłam zasnąć, spaliśmy na dwóch końcach wielkiego łóżka, nieobjęci mimo tego, co zaszło i mimo tego, co pokazują komedie romantyczne, we mnie buzowała adrenalina, a on co jakiś czas budził się, całował mnie w plecy i mówił „kocham cię”. Byłam tak spragniona męskiego zainteresowania, czułości i bliskości, że to przyspieszone „kocham cię” nie wzbudziło we mnie strachu ani chęci ucieczki. Pomyślałam – jest tak, jak powinno być. Ja i on. Czułość, bliskość, intymność. Chwilo trwaj. Zaczynałam myśleć, że mam szczęście.

Drugiego dnia znowu śniadanie z tym samym widokiem – na Ostrów Tumski i na niego. Dalej patrzyłam wprost na jego twarz i mimo pamięci ostatniej nocy wciąż zastanawiałam się, czy jest to ktoś, na kogo chcę patrzeć przy kolejnych śniadaniach, przez następne dni, tygodnie, miesiące. Po śniadaniu, gdy leżeliśmy na łóżku w moim pokoju, delektując się spokojem, ciszą, naszym towarzystwem, udało mi się dokończyć za Henia to, czego nie dokończył w nocy. Zapytałam go „Are you disappointed?” (Czy jesteś rozczarowany?), na co odpowiedział „I don’t know”. Nie zrozumiał tego pytania, jego rozluźniona, szczęśliwa twarz mówiła, że jest zachwycony, że podoba mu się nasza bliskość.

Krótkie pożegnanie na hotelowym parkingu i nasze samochody rozjechały się w dwie różne strony za mostem Piaskowym. Dziś żałuję, że nie na zawsze. A tymczasem już nie mogłam się doczekać dalszego ciągu.

- I’m happy – powiedział Henio wkładając kartę do terminala w recepcji hotelu. Kwota była – jak na moje mniemanie – spora, bo te dwie noce ze śniadaniami miały kosztować każde z nas prawie 600 zł. Przytuliłam twarz do jego ramienia, do jego granatowej kurtki, chociaż, gdy wysiadł z samochodu, pierwszą moją myślą było – uciekaj.

Szpiczaste stukające buty, dżinsy i okropna koszula w czerwone pionowe pasy z rysunkiem à la gang motorowy na plecach... i reszta, którą znałam ze zdjęć i której się bałam. Taki typowy Niemiec. I „typowy” nie jest tu komplementem. Uciekaj, Beata.

No, ale tak się miło na whatsappie pisało…. Wprawdzie moja córka była przygotowana na to, żeby na mój sygnał zadzwonić i opowiedzieć jakąś łzawą historyjkę tak, abym musiała natychmiast wracać – „przepraszam, Heniu, sam rozumiesz, może kiedy indziej” – ale moje poczucie przyzwoitości mówiło, że nie wypada, że zrobił dla mnie tyle kilometrów, nie mogę tak po prostu pod byle pretekstem uciec. Więc zostałam, moja empatia – słowo, którego on użył w swoim tinderowym opisie, a którego znaczenia nie rozumiał – nie pozwoliła mi nie zostać.

Teraz, kiedy o tym myślę, wciąż otwiera się w mojej szafce pamięci ta specjalna szufladka podpisana BWM (pamiętacie z dzieciństwa te napisy XX + XY= BWM?), a z niej bije takie ciepło, taka słodycz, taka radosna beztroska. Miłość. I ta szufladka zarezerwowana jest dla niego. Wszystko, co się później wydarzyło, nie zmieni wspomnień tych pierwszych słonecznych chwil.

Miał piękny, głęboki głos, ładnie się ruszał, był wysoki, zgrabny, nieco zgarbiony. Przyglądałam mu się uważnie, chcąc nie żałować czasu i wysiłku, i przede wszystkim moich emocji. Wiecie, tego na zdjęciach nie zobaczysz.

Ale na razie poszliśmy na miasto. Niespiesznie, jeszcze w sensownej odległości od siebie. I okazało się, że się klei, że nie zapada między nami to niezręczne milczenie, kiedy każdy myśli „Boże, co ja tu robię”. Dużo się śmialiśmy i żartowaliśmy. Pierwsza kawiarnia, pierwszy aperol i pierwsza czerwona flaga - telefon od byłej żony. Ależ odbierz, może to coś ważnego, nie jestem tak płytka, by rozmowa z Ex mogła mi przeszkadzać... cóż, chodziło o opłacenie prawa jazdy dla ich syna. Niecierpiąca zwłoki najwidoczniej sprawa. Ale byłam ponad to, ja, uosobienie tolerancji i otwartości na nowe.

Pod Operą wystawione były plakaty ze zdjęciami z jego okolic. Zdaje się, że Wrocław to miasto partnerskie Drezna i plakaty miały upamiętnić ten fakt. Piękne krajobrazy, cudne góry. Znał wszystkie te miejsca, o każdym miał coś do opowiedzenia, wszędzie był. Zaimponował mi po raz pierwszy. Powoli przestawało się liczyć to, co mi przeszkadzało, a zaczęło liczyć to, jak interesującym człowiekiem się stawał. Poczułam, że mam do czynienia z pasjonatem, a że pasjonatów zawsze szanowałam, to popatrzyłam na niego innym okiem. Poza tym Henio wykonywał w moim kierunku drobne, czułe gesty, tu dotknął, tam musnął, i jakby zaczynałam go lubić.

Pierwszy obiad zjedliśmy w restauracji na rynku, w nazwie miała „polska kuchnia”, ale jedzenie było mocno takie sobie, a ceny z kosmosu. Za hotel i ten jeden obiad płaciliśmy każde za siebie, za całą resztę płaciłam ja, ponieważ uznałam, że on jest moim gościem na moim terenie i winnam pełnić obowiązki gospodarza. On nie protestował.

Wrzesień był piękny, fale Odry błyszczały w słońcu, a oświetlony późnym wieczorem budynek mojej Alma Mater był zachwycający. Potem w hotelu butelka wina, którą przywiózł razem ze świecami. Świec ostatecznie nie zapaliliśmy, bo moglibyśmy uruchomić alarm przeciwpożarowy. Ale urzekł mnie tym, że pomyślał o tym winie, że może nie kwiaty, ale jednak coś z myślą o mnie. O nas?

Spać poszliśmy grzecznie każdy w swoim pokoju, a ja, leżąc w gigantycznym łóżku, myślałam, czy to jest człowiek dla mnie, czy dać mu - i sobie - tę szansę. Wahałam się długo, czy nie napisać, żeby przyszedł i żebyśmy tę noc spędzili razem. Ostatecznie jednak nie napisałam, dałam sobie czas na zastanowienie, zapadłam w głęboki, spokojny sen.

Był inny, był delikatny, zainteresowany i wyglądało, że naprawdę mu się podobam. Dbał o poranne „dzień dobry” i wieczorne „dobranoc”, nie był nachalny i wylewny, nie wypytywał i nie dociekał. Wprawdzie to, co widziałam na zdjęciach, nie zachęcało, ale uznałam to za dobry omen - ci piękni, gładcy, przystojni i bogaci byli oszustami, może więc ten jeden będzie prawdziwy?

[*****2022, 20:55:24] Beata: To tell you the truth, you’re already better than I expected.

[*****2022, 20:57:49] Henio: i think i am a really honest person.  that is perhaps the most important

Wierzyłam w to. Jak Niemiec z DDR, mój rocznik, wychowany na tych samych bajkach i w tej samej historii Europy, mógł kłamać? Takie coś w ogóle nigdy nie przyszłoby mi do głowy.

Kiedy wysłałam mu moje najlepsze zdjęcie, takie z profesjonalnej sesji, zapytał:

– Ale dlaczego ja? Dlaczego mnie wybrałaś?

Sprawiał wrażenie wyraźnie zachwyconego i zauroczonego, a mi naprawdę niewiele było trzeba – prawdziwej troski, empatii, poczucia bezpieczeństwa i odrobiny szaleństwa jako wisienki na torcie.

Opowiadał mi o dzieciach, o tym, że jego samochód jest w naprawie i jeździ autem zastępczym, trochę o pracy, trochę o nowej motocyklowej pasji, o swoich sąsiadach, z którymi zaczął wtedy budować piec do pizzy (jeśli pamiętacie, półtora roku później wciąż nieukończony)... dobry człowiek. Przysyłał zdjęcia z synem, zdjęcia rodziców w kolorowych kurtkach na tle zielonego lasu. Wiedziałam, że lubili zbierać grzyby, rodzinne wycieczki, a on – góry. Nie byłam fanką gór, moje nizinne serce wolało bezbrzeżne horyzonty morza i plaży, ale pomyślałam, że interesujące jest poznać – wreszcie – coś innego, wyjść z corocznych wakacji w Kołobrzegu i otworzyć się na nowe.

Pierwsza randka po miesiącu pisania. Wrocław. Bajeczny hotel na wyspie, z restauracją na barce, widokiem na katedrę. Hotel miał wybrać i zarezerwować on, ale nie pokochał się z polskim bookingiem i ostatecznie wybór hotelu i rezerwacja spadły na mnie. Poczułam brzemię odpowiedzialności, chciałam, żeby był zadowolony.

Oczywiście dwa oddzielne pokoje. Mimo że sugerował jeden wspólny, że on przecież nie będzie nalegał, molestował, że mogę czuć się bezpiecznie, nie dałam się namówić.

Tuż przed wyjazdem wysłałam mu swoje zdjęcie z tego poranka. Zobacz, tak naprawdę dziś wyglądam, możesz jeszcze się wycofać. Odpisał, że tym bardziej przyjedzie.

Przyjechałam dużo wcześniej i czekałam. On spóźnił się prawie godzinę - bo pomylił hotele i błąkał się po mieście.

Jak się okazało, tego typu rozczulająca mnie nieporadność była Henia cechą charakterystyczną. Albo zabłądził, albo się upaprał przy jedzeniu, albo wybrał gorszą ścieżkę w górach, albo – gdy chciał podarować mi swój stary soundbar do telewizora – okazało się, że urządzenie było zepsute. Kiedy pierwszy raz zabrał mnie na przejażdżkę motorem, na postoju motor przewrócił się na mnie i posiniaczył mi łydkę, a potem pan kierowca zapomniał, jak się motor uruchamia i wpadł w panikę. Cały Henio.

Stałam na rogu ulicy i na widok każdego zbliżającego się samochodu skakało mi ze stresu ciśnienie - jaki on będzie, jak to będzie, czy się porozumiemy, czy będziemy mieli o czym rozmawiać.

W końcu beżowy Hyundai mignął mi światłami. On.

„Jestem trochę szalony, a mimo to stąpam twardo po ziemi. Singiel, wieczny optymista. Bardzo empatyczny i pełen miłości. Poznaj mnie i może spędźmy razem najlepsze chwile w życiu. Aha, i chętnie się śmieję. Jestem wolny, otwarty i chciałbym z tobą cieszyć się życiem.”

Tym łatwiej przyszło mi odejście od George’a, który zajął moje emocje na prawie trzy miesiące, że oto wśród polubiających na tinderze pojawił się – Henio.

Niemiec z byłego DDR, gdzieś spod Drezna – rzut kamieniem! pomyślałam - to na pewno nie oszust.

Opis brzmiał zachęcająco, a że naiwnie wierzyłam, że ludzie, tak jak ja, piszą raczej szczerze i rozumieją znaczenie słów, których używają (na przykład „empatyczny”), po jakimś czasie zdecydowałam się na niego zareagować. Nie żeby jakoś mi się specjalnie na zdjęciu spodobał – miał ogromne zęby, szerokie usta (babciu, a dlaczego masz takie duże zęby? – żeby cię zjeść, Czerwony Kapturku!), na części zdjęć wyglądał naprawdę nieatrakcyjnie (zwłaszcza profilowe na którymś koncie na mediach społecznościowych było dość przerażające), ale – umówmy się – po przygodach z oszustami i odrzuceniu brzuchatych facetów z wąsem wyglądających na mojego dziadka, miałam już niewielki wybór. Więc odklikałam i przeszliśmy na whatsappa.

[*****2022, 15:58:42] Beata: Hello, Henio, it’s Beata.

[*****2022, 16:09:10] Henio: Hallo Beata, nice to see you

[*****2022, 16:52:23] Beata: Hi! So what are you doing this evening? And what do you usually do on weekends?

[*****2022, 16:56:06] Henio: I'm going to eat Greek with my neighbors today.  it's just good he's right on the property. the day before yesterday I was with my parents near Cottbus on my motorbike. yesterday we went paddling with friends in the Spreewald.  I went back today.☺

I zaczęło się robić naprawdę miło. Oczywiście rano i wieczorem jakieś small talki, jakaś wiadomość w ciągu dnia, i opisy jego życia gdzieś tam w Saksonii: że mieszka w starym młynie, który ma ponad 600 lat, że chodzi po górach, że jeździ na motorze, że popołudnia spędza w ogrodzie lub na tarasie, grillując z sąsiadami. Wyglądało to na bardzo spokojne, poukładane życie, do tego zdjęcia mieszkania i ogrodu absolutnie mnie zachwyciły, więc pomyślałam – czemu nie? Może po tych wszystkich latach, zawieruchach takie właśnie życie jest mi potrzebne? No a że Niemiec? Pisaliśmy po angielsku, jakoś to szło, a niemiecki w głowie mogłam zawsze odświeżyć.

Nawet jakieś przejawy poczucia humoru było widać – zapytałam go, ile ma wzrostu, odpowiedział: 122 cm.

I w następnej wiadomości: +60 cm.

Byłam absolutnie zachwycona.

Tak oto sierpień 2022 był najszczęśliwszym od dawna miesiącem w moim życiu z różnych powodów, ale kto wie, czy nie najważniejszym z nich było pojawienie się uroczo nieśmiałego, troskliwego i czułego Henia, którego wiadomości z czasem zaczęłam najpilniej wyczekiwać.

Najdłużej goszczącym w moim telefonie i oczywiście sercu był rzekomy Brytyjczyk rzekomo pracujący w Poznaniu. Rzekomy Brytyjczyk imieniem George poderwał mnie tradycyjnie na tinderze, szybko przeszliśmy na whatsappa i - jak to powiedział - na „next level”. Tak, tylko ze mną wyobraża sobie przyszłość, kocha, będzie ojcem dla moich dzieci, mamy całe szczęśliwe życie przed sobą, och, jak pięknie! Podobno był po rozwodzie (oczywiście co zrobiła mu żona? No zgadnijcie! Tak, nie była mu wierną!), wychowywał córkę, która na czas jego kontraktu w Polsce mieszkała z babcią w pobrexitowym UK.

Co rano pikała w telefonie poetycka wiadomość o tym, że los postawił go na mojej drodze albo mnie na jego drodze…. Co wieczór podobne w tonie i treści ałła ałła, w ciągu dnia sto pytań o samopoczucie. Nie powiem, czułam się dopieszczona tym zainteresowaniem.

A więc - spotkajmy się.

Randka z Georgem została umówiona, stolik zarezerwowany, outfit przemyślany, fryzjer zaklepany. I co? I pstro. Randka miała odbyć się w sobotę, tymczasem w poprzedzający ją poniedziałek mama George’a trafiła do szpitala. Podobno od lat chorowała na jakiś rodzaj nowotworu, kontrolowanego przez leki, ale tym razem leki przestały wystarczać i konieczna stała się operacja. Za - uwaga - 12 tysięcy funtów. George był uprzejmy przysłać rozmaite dokumenty świadczące o tym, że brytyjska niedobra służba zdrowia kosztów tej akurat operacji nie pokrywa. Wszystko opatrzone pieczątkami. Niestety, brakowało mu wciąż 7 tysięcy. Zjeżyłam się mentalnie w oczekiwaniu na prośbę o pieniądze, czar George’a zaczął jakby pryskać, a tu niespodziewanie w środę - mama zmarła, a George natychmiast odleciał do UK i randkę diabli wzięli.

Ale miłość nadal trwała, wiadomości o stałych porach przychodziły, nadal czułe, acz okraszone smutkiem i wyrzutami sumienia, że się tej kasy nie dało na czas zorganizować. Mentalnie przytulałam go do serca, a jakże, i współczułam, i pocieszałam, i odsunęłam podejrzliwość na dalszy plan. Po jakimś tygodniu George przysłał jednak skan maila informującego go, że wygrał oto jakiś przetarg na prace remontowe w hotelu na Cyprze Północnym. Kontrakt opiewał na - bagatela - trzy miliony euro, do tego George uprzejmy był załączyć wykaz prac i materiałów do kupienia (w tym kilkaset posążków Buddy i chłodziarek do wina - za trzy bańki? Naprawdę?). Tłumaczył się, że zupełnie o tym przetargu zapomniał, teraz go wygrał, więc pojedzie, ale że prace mają być zrobione w dwa tygodnie, to zaraz wróci do Polski i do mnie bogatszy o ponad 400 tysięcy euro czystego zarobku. Co było robić, zamieniłam się w Penelopę i wiernie czekałam.

Pobyt na wyspie Afrodyty zaczął się dla George’a pogodnie - hotel, słońce, perspektywa fajnej kasy, no i ja, ta wyśniona kobieta, wiernie czekająca po drugiej stronie telefonu. Zamówione posążki Buddy, chłodziarki do wina i inne pierdy z Chin warte 3 bańki euro czekały w porcie na rozładowanie…. Aż tu nagle okazało się, że oprócz podatku numer 1, na który George był finansowo przygotowany, trzeba jeszcze zapłacić VAT. Taki cypryjski zwyczaj.

No i zabrakło George’owi - bagatela - 99 tysięcy euro. A ponieważ niezapłacenie tegoż vatu groziło konfiskatą towaru - za, przypomnijmy, zyliardy euro - oraz karami dla wykonawcy niewykonanego remontu, rozpoczęło się gorączkowe poszukiwanie eurasków. I oto stałam się świadkiem i ofiarą żenującego żebrania o kasę.

Wyobraźcie sobie to - facet, który przez dwa miesiące daje się postrzegać jako mądry, ogarnięty i całkiem niczego sobie gość staje się oto histerykiem na przemian szlochającym, żebrzącym lub agresywnym. To ostatnie mnie w ogóle zaskoczyło, bo obrywało mi się co jakiś czas za brak zrozumienia, brak wsparcia, brak w ogóle wszystkiego, po czym następnego dnia przychodziła wiadomość typu „oj tam, to była taka mała wymiana zdań przecież”.

Brakujące 99 tysięcy udało się, o dziwo, w kilkanaście dni uzbierać (pamiętacie, że cały kontrakt opiewał na 14 dni?) dzięki rzekomej pożyczce od siostry i przyjaciół, i George cały szczęśliwy miał się zabrać do pracy, gdy nagle okazało się, że tym razem brakuje 1.200 euro na transport chińskich dóbr na miejsce inwestycji.

I znowu - płacze, żebranie, prośby ("kochanie, zorganizuj te pieniądze, a potem już zawsze będziemy razem"), czasem wyrzuty, czasem ataki agresji. Doprawdy, ciekawym było obserwowanie tych zmian nastroju.

Przy tym wszystkim miłość - rzecz jasna - kwitła, i to mimo braku darowizn z mojej strony. Co poranne smsy, co wieczorne wiadomości, co południowe wyznania.
Na domiar złego mój kochany głodował i waletował w hotelu, bo skończyły mu się ostatnie pieniądze. Jak tu takiego nie żałować?

Żeby nie przedłużać tej opowieści, inwestycja została jakoś jednak zakończona i już już wydawało się, że oto zajrzy nam w oczy jutrzenka szczęśliwego z Georgem pożycia, ale - na wypłatę obiecanych trzech baniek musiał George na Cyprze poczekać nawet i sześć tygodni.

I tu się moja cierpliwość skończyła, związek zakończyłam, więzy zerwałam, a i sam George z czasem mnie poblokował. Do dziś nie wiem zatem, czy i jak się ta Odyseja zakończyła, czy mój niedoszły przyszły oblubieniec powrócił do Europy, towarzyszy mi jednak dziwna pewność, że nie i że nigdy nie powróci. Ba, że nigdy pewnie w kontynentalnej Europie nogi nie postawił.

Pierwszym napotkanym interesującym obiektem był Francuz. Z Nicei. Na zdjęciu przystojniak z umięśnionymi ramionami, białymi włosami, a obok niego śliczny chłopiec. Albo takie zdjęcie: przystojny facet, obok wyżeł, przystrzyżony trawniczek, po którym biega śliczne dziecko, w tle palma i białe mury domu. Słońce, zieleń, pachnie dużą kasą. No, która z nas, z ręką na sercu, nie chciałaby dokleić się do takiego obrazka? Ja chciałam, jak najbardziej. Profil przesunięty w prawo i szybki odzew po polsku. Pan jest Francuzem z Nicei, samotnie wychowuje syna (uwaga - większość tych panów to samotni rodzice, bardzo często wdowcy). Ma firmę budowlaną. Żona zdradziła go z najlepszym przyjacielem, więc on biedaczek nikomu nie ufa, nie ma rodziny, przyjaciół ani nikogo. Tylko syna i psa. No i od teraz już także ciebie. (Pamiętacie "Oszusta z Tindera"? Pierwszej oszukanej lasce Simon pisał, że będzie matką jego dzieci. Takie szybkie tworzenie rodziny jest dość typowe dla panów naciągających.) Aha, zdradziecka żona wyszła za mąż za tego przyjaciela i umarła.

Pan zaproponował mi szybko przejście na whatsappa, przysłał nawet zdjęcie swojego dowodu osobistego. Pełne zaufanie normalnie. Opowiedział historię swojego życia: rodzice się rozwiedli, ojciec wyjechał do Burkina Faso robić biznesy (to ogromnie ważna informacja, coś jak strzelba Czechowa, która wypali pod koniec opowieści), nie ma z nim praktycznie żadnego kontaktu, raz w roku telefon i tyle. Matka zmarła.

Oczywiście, dziwne było to, że pan z uporem maniaka pisał po polsku za pomocą translatora, za chińskiego boga nie chciał przejść na swój język ojczysty, ma telefon zaczynający się od +48 i wszelkie inne pytania o życiorys ucina zdawkowym „napiszę wieczorem”. Z zalet należy zaznaczyć regularność w porannym i wieczornym pisaniu wiadomości okraszonych serduszkami i emotkami, zainteresowanie tym, co jadłam, jak się miewałam i jaka jest pogoda.

Relacja prawie już rodzinna rozwijała się zatem świetnie, Francuz planował przeprowadzkę do Polski (halo, halo, to ja chciałam do tej Nicei!), aż tu pewnego dnia napisał, że dostał wiadomość z afrykańskiego odległego kraju - Burkina Faso (to ta strzelba, co miała wystrzelić): jego ojciec leży umierający w szpitalu i lekarz sugeruje mu, żeby szybko przyjechał się z nim pożegnać. Co prawda - ojca prawie nie zna, ich kontakty są praktycznie żadne, ale więzy krwi kazały mu jednak spakować walizkę, zabrać syna (bo, jak wiemy, nie ma go z kim zostawić, jest samotnym wilkiem na pastwisku pełnym złych owiec) i wyruszyć do Burkina Faso. Tymczasem tatuś następnego dnia zmarł, dostałam zaskakującą wiadomość: "mój bóg umarł" (wtf, jaki bóg, w końcu miłości ojcowskiej to nasz luby specjalnie nie zaznał), ale w naiwności tych pierwszych tinderowych znajomości było mi nawet przykro z tego powodu.

Dzielny Francuz zajął się następnie organizowaniem pogrzebu, opłacaniem szpitala i leczenia, aż po dwóch dniach bomba wybuchła - wyszedł do bankomatu, burkińscy zbrodniarze napadli go, ukradli mu wszystko łącznie z kartami kredytowymi, stracił, co miał, na dodatek go pobili - w załączeniu było zdjęcie ze szpitalnego łóżka - i na to wszystko wystosował apel:

- Ania, przyślij pieniądze.

Problem w tym, że nie miałam na imię Ania. Kretyn znaczy się to był, nawet imion nie mógł spamiętać.

Szybka blokada. W międzyczasie, jak z zaświatów, ostatnia wiadomość: „Ale co będzie z moim synem?". Ale jakoś mnie to specjalnie już nie obchodziło.

To było moje pierwsze prawdziwe zetknięcie ze złym tinderem. Jak się okazało, nie ostatnie. Po drodze był jeszcze kolejny samotny ojciec (tym razem jedenastoletnich bliźniaków, które chciał do mnie przywieźć), też wdowiec oraz czarnoskóry młodzieniec z Wybrzeża Kości Słoniowej udający znowu Francuza, którego fałszywą tożsamość szybko odkryłam, bo niezbyt inteligentnie ściągnął zdjęcie profilowe po prostu z internetu. Miał 23 lata, nie pracował, nie studiował, marzył o karierze piłkarskiej w europejskim klubie, chociaż jego jedyny kontakt z piłką nożną to były podwórkowe mecze z kolegami, jednym słowem - kandydat doskonały.

Czy wierzycie w genius loci? W duchy lub demony, które opiekują się danym miejscem? W to, że tworzą atmosferę miejsca i potrafią wpływać na jego mieszkańców? Że mury domu mogą wchłaniać jego historię, dobro i zło, którego doświadczali mieszkający tam ludzie?

Ja wierzę.

To wyobraźcie sobie, ile pokoleń widziały mury tego ponad sześćsetletniego młyna. Ile radości, śmiechu, łez i krzyku widziały jego ściany. Czy młynarz bił czy kochał młynarzową? Czy w tym domu ktoś się szczęśliwie urodził lub spokojnie umarł? Czy dbano o zwierzęta, które mieszkały w parterowej części budynku, gdzie teraz jest mieszkanie? Czy może po podłogach płynęła krew? (O odchodach nie wspominam.) Czy ludzie i zwierzęta byli tu szczęśliwi? Czy kolejne wojny tak częste w tej części świata wyrządziły szkody domowi lub jego mieszkańcom?

Atmosferę tego miejsca po prostu czujesz. Grube na kilkadziesiąt centymetrów ściany parteru z ciosanego kamienia niejedno widziały. Czujesz to w powietrzu, w specyficznym zapachu, w unoszących się w promieniach słońca drobinkach kurzu ze starych ścian... historia losów wielu ludzi.

Teraz także trochę moja. I sądząc po moim krótkim wycinku tej historii – młynarz nie kochał młynarzowej.

Małe, senne, nudne miasteczko. Jeden miniaturowy pasaż handlowy z czterema sklepami, w tym jednym z typowymi niemieckimi, bezkształtnymi, praktycznymi ciuchami na każdą okazję i czymś à la chiński sklep, kilka supermarketów, niewielki rynek, jakich wiele w tej części Europy, duża rzeka, która już kilka razy miasteczko zalewała. Nad miastem góruje zamek o mrocznej historii – w czasie wojny otwarto tam jedną z pierwszych komór gazowych, w której w ciągu dwóch lat straciło życie około piętnastu tysięcy osób, głównie chorych umysłowo.

Wąskie uliczki, domki, domeczki, między nimi kilka ogromnych postkomunistycznych bloków psujących krajobraz - ale za to z pięknym na pewno widokiem z ostatnich pięter. Niewielki, wybrukowany kocimi łbami rynek z kwadratowym budynkiem ratusza pośrodku, kilka sklepów, restauracji. A niedaleko centrum miasteczka - porośnięte rzadkim lasem wzgórze, z którego rozpościera się fantastyczna panorama nieodległego dużego miasta.

U stóp wzgórza, w jego cieniu - dom, podobno starszy od Arki Noego, czym szczycą się jego trzej współwłaściciele. Dawno temu był to młyn, dzisiaj nieduża rzeczka płynie w odległości kilkunastu metrów od ścian budynku. Na trzech kondygnacjach znajdują się trzy mieszkania. Te na piętrze i na poddaszu zyskały balkony, to na parterze duży taras otoczony częściowo murem z polnych kamieni. Za tarasem szeroka płaszczyzna trawnika, kilka drzewek i rozpoczęta i nieukończona nigdy budowa pieca do pizzy.

Poprzykrywane niebieskimi plandekami materiały do jego ukończenia nie upiększają tego widoku.

Teren nie jest niczym ogrodzony, za tujami rosnącymi z tyłu domu znajduje się mały staw z ciemną, niezachęcającą wodą i porośniętymi chaszczami brzegami. Łatwo wyobrazić sobie, że jest to potencjalnie niebezpieczne miejsce dla ewentualnych małych gości lub ewentualnych nietrzeźwych gości lub gospodarzy. Nikt nigdy nie pomyślał o uporządkowaniu tego terenu ani o jego zabezpieczeniu.

Dom stanowi jeden z boków kwadratu zabudowań. Na drugim boku stoją dwa quasi-nowoczesne, betonowe garaże z właściwym temu miejscu bałaganem przed drzwiami - jakąś metalową beczką odwróconą do góry nogami i służącą za stół, koślawą ławką, ogólnym nieładem, pustymi butelkami i niedopałkami. Na drzwiach jednego z garaży komsomolska czerwona gwiazda, ponieważ należy on do Niemca zaimportowanego z Rosji, wznoszącego zawsze toasty „za Stalina”. Trzeci bok kwadratu to grecka restauracja, z której przed południem rozchodzi się woń smażonej cebuli. Czarnowłosi, smagli kelnerzy i kucharze przesiadują w wolnej chwili przy tylnym wyjściu i rozmawiają w melodyjnym języku, tak bardzo innym od chropowatego niemieckiego pełnego tylnojęzykowego „a” i twardych spółgłosek. Mieszkańcy tych zabudowań kilka razy w miesiącu stołują się u Greka, płacąc zawsze gotówką i nie domagając się paragonu, za co szef knajpy rewanżuje się im dodatkowym kieliszkiem uzo na pożegnanie. Nad restauracją mieszka enigmatyczna, niewidzialna hinduska rodzina. Czwarty bok to czterokondygnacyjna ruina od lat przebudowywana na blok z mieszkaniami na wynajem. Ruina zamieszkała jest przez jej właścicieli, którzy wyremontowali już dla siebie jedno narożne mieszkanie na ostatnim piętrze, oraz – podobno – przez nietoperze. 

Z powodu przebudowy ruiny sporą część potencjalnie ładnego, obszernego podwórka zajmują materiały budowlane na paletach. Zwykły plac budowy, nic nie jest tam zadbane ani uporządkowane. Bylejakość, bałagan przed garażem, drewniana szopa niefortunnie postawiona przed oknami jednego z pokoi na parterze, jakieś składowisko polan do ogniska, nierówny bruk, zaparkowane przypadkowo samochody…. Gdy jeszcze tam byłam, Henio mówił, że do marca pewna część budowy miała zostać zakończona. Minął marzec, wiosna, lato, nastał październik i jestem dziwnie pewna, że tak, jak było, tak jest. Depresyjnie, brudno, smutno. Na środku kwadratu jest klomb z jednym anemicznym drzewem, który można byłoby obsadzić jakimiś roślinami, ale – kiedyś. Vis à vis drzwi wejściowych do starego młyna stoi dekoracyjny rząd kubłów na śmieci. Mieszkańcy parteru oddzieleni są od tego niepięknego widoku szpalerem tuj.

Niemiecki Ordnung nie ma tu racji bytu. Mąż mieszkanki ruiny, Mirek, jest osobą dość schorowaną, trapioną przez jakieś trudne do zdiagnozowania dolegliwości. Obydwoje, on i jego żona, dużą część roku zaczęli spędzać w Norwegii, gdzie mają dom, łowią ryby i żyją w zdrowym, chłodnym powietrzu. Tam nagle Mirek zaczął odżywać, schudł i wyprzystojniał, jego dolegliwości zaczęły znikać jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki i – moim zdaniem – jest to dowód na to, że w atmosferze otaczającej stary młyn i wszystkie zabudowania jest coś ciężkiego i niezdrowego, że panujący tam niemożliwy do ogarnięcia bałagan przekłada się na stan zdrowia, powodzenie i nastrój jego mieszkańców. Być może jednak albo atmosfera tego miejsca, albo charakter jego mieszkańców nie sprzyja ukończeniu żadnej z rozpoczętych prac - ani pieca, ani ruiny. Tak naprawdę nic nie jest tam zrobione porządnie i do końca, poza samym budynkiem starego młyna, którego żółta elewacja pięknie kontrastuje z orzechowymi ramami okien i drzwiami wejściowymi. Mieszkanie poddaszowe doświetlone jest wolimi oczkami. Ten, kto to projektował, naprawdę się postarał. W zasadzie – mógłby to być raj. Dwa kroki do centrum, cisza i spokój.

Tak wygląda scena większości opisanych tu wydarzeń.

Marzę o cudzie niepamięci i zapominania. Niestety, los, opatrzność czy w co tam wierzycie obdarowały mnie pamięcią słonia. Może nie pamiętam czasami, po co przyszłam do kuchni, ale słowa, historie i opowieści ze starego młyna żyją we mnie jakbym usłyszała o nich wczoraj. Nie tylko mogę dokładnie określić, kto i kiedy je powiedział, ale także w co był ubrany, w jakim był nastroju i jaka była tego dnia pogoda.

W przypadku głównego bohatera tej historii, Henia, przypomnienie sobie jego stroju nie jest specjalnie wymagającym zajęciem, gdyż przez dziewięćdziesiąt procent czasu widziałam go w patchworkowych dżinsach (niezapomniane wrażenie) oraz jakimś wypłowiałym T-shircie, który oryginalnie - sto prań wcześniej - posiadał kolor bury, zielony lub brązowy.

Żebyście mnie dobrze zrozumieli – ani jedno cytowane zdanie, ani jedna opowiedziana tu historia, jakkolwiek skandaliczna by była, nie są zmyślone dla potrzeb tej opowieści. Historie opowiedziane zostały przez Henia, szarą Anusię czy dużo później poznaną Romcię, a że żadne z nich ani nie było specjalnie dyskretne, ani nie uważało za niestosowne się nimi dzielić, to i ja dzielę się nimi z wami. Romcia nawet przysyłała mi screeny wiadomości Henia, jego oryginalne wynurzenia. To niemieckie życie – jak się okazało – napisało lepsze scenariusze niż dałabym radę sama wymyślić.

I choć wiem, jak bardzo bolesne i nieprzyjemne dla sporej części bohaterów – a zwłaszcza dla mnie - są te wspomnienia – albo raczej moje komentarze, ten ból i ta złość są częścią mojej terapii po tym, jak ten świat starego młyna się ze mną obszedł. Mam wrażenie, że zdrowy rozsądek, którego mi nie brakuje, pozwala osądzić rzeczy takimi, jakie są – dobre jest dobre, a złe jest złe, normalne jest normalne, a dziwne jest dziwne.

Przyszłam tam z sercem na dłoni, z otwartą głową i dostałam – sami zobaczycie.