Świat na stronach: polecam moje ulubione książki

Czy są takie zasłyszane gdzieś przypadkowe zdania, które zostały, nie wiadomo czemu, na zawsze w waszych głowach?

Ja takie mam, i to niejedno. Ale pierwsze z nich mieszka w mojej pamięci od bardzo wczesnego dzieciństwa, kiedy jako osesek w śpiochach zamieszkiwałam w łóżeczku z opuszczanym bokiem, a moja mama oldschoolowo czytała mi książki. CZYTAŁA. (A dinozaury ryczały pod oknami.)

I z tego czytania pamiętam: „Mama, paduśka zgubiła się”. Właśnie paduśka, a nie inaczej. Po kilkunastu latach eksplorowania biblioteki rodziców odkryłam, że matka zamiast Kubusia Puchatka czytała mi całkiem dorosłą książkę - "Ziele na kraterze". A paduśka to poduszka, która się zgubiła.

I tak odkryłam Wańkowicza. Niektóre jego frazy, jak „dzieci promenowały na tratwach aksolotle” brzmią jak poezja. Obok mniej poetyckich, gdzie Wańkowicz udowadnia, że czasownikiem „pieprzyć” z prefiksami da się po polsku powiedzieć wszystko.

"Ziele na kraterze" to też opis porodu w liście młodszej córki Wańkowicza, która rodziła córkę w amerykańskim szpitalu.

"Ziele na kraterze" to też dramatyczne zdanie o tym, co odeszło z powstaniem - "Album spłonął, Krysi nie ma" - które wraca do mnie, gdy już wiem, że coś bezpowrotnie tracę.

„Ziele na kraterze” to najpiękniejsza książka o wychowaniu dzieci, jaką znam. Myślę, że moje dzieci też wychowywałam po wańkowiczowsku. Bez fanatyzmu madkowego, prześmiewczo, bez cukrzenia i z odrobiną zdrowego rozsądku.

I pamiętajcie wańkowiczowskie hasło reklamowe - cukier krzepi. Które ówcześni panowie spod Żabki strawestowali na "Cukier krzepi, wódka lepiej".